روزهای ارامم کجایید؟
قهوه . . . هه ! شیرین میخورم بر خلاف همیشه،شاید تلخیه این روز ها را ببرد . . .
قسم به قهوه..به وقت سرمای این روزهای یخ زده..قسم به روحت!..سیلی محکمی به گوشم بزن . . . یقه ام را بگیر،کتکم بزن..
با دستهایی که میپرستمشان ، و بگو ،وفریاد کن : برمیگردی . . .
فریاد کن تا از خواب بپرم! داد بزن! به اتاق خوابت میروم.. پرنده ای پشت پنجره اتاق خوابت ، هیچ نمیگوید..تنها میگوید:کوکو؟
و من شرمم میشود . . . چه بگویم؟
بگویم کجایی؟
روی تخت دراز میکشم...
لعنت به همه ی این یاد ها. . .
به هر که میگویم دلم تنگ است،میگوید:الا بذکر الله تطمعن القلوب!
اما مگر میشود؟ میشود دل ارام بگیرد ؟

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(