«زمستان ۱۳۹۰»
-علی؟
-ها؟
-عــــلی؟؟؟؟
-بله لیلا جان،بله؟
-علیییییییی؟؟؟
-چته دختر؟ [همراه با داد]
-داد نزن میترسم :((
-لیلی...نگا چی به روز خودت اوردی:( چقد درد کشیدی تا پانسمانش کردم واست:(
من دیگه هییییچوقت نمیبرمت پیست،فهمیدی؟
-[سکوت]
-میگم فهمیدی؟؟
-آره فهمیدم:( [گریه]
-گریه نکن لیلا!میدونی عصبیم بد ترش نکن!
اونروز..وقتی با اون دستای مردونش پامو پانسمان کرد..فهمیدم که بهترین پرستار دنیاست...
اونروز..وقتی اون خشم چشماشو دیدم،فهمیدم اونقدر عاشقمه که بخاطر زمین خوردنم اونجوری باهام دعوا میکنه...
اونروز فهمیدم خیییلی خوبه آدم شوهرش پرستار باشه..
اما امروز میگم،خیییلی سخته پا تو هر بیمارستانی که میذاری،هر پرستاری ک میبینی،بغض کني و با خودت بگی: چی میشد اگه علی منم زنده بود؟
واقعا خدا...چی میشد؟!

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(