40 روزه ...
960 ساعته ...
57600 دقیقه است ...
3456000 ثانیه است ...
که دیگه نداریمش ...
.
.
.
میدونی ... همیشه تو قلب این عاشق ها جاته ...
الانم ... میدونم خوشی توی حال و هواته ...
میخونم ... به یادت ...
حالا تو نیستی و دلتنگ صداتم ... دل به تو دادم ...
همیشه روزی که میخوندی یکی هست ... میمونه به یادم ...
یکی هست ... تو قلبم ... که هرشب واسه اون مینویسم و اون خوابه ...
که میخوام بدونه ... واسه اونه که قلب من این همه بی تابه ...
بیشتر آدما میگن : روحش قرین رحمت ...
ولی مرتضی ...
روحش غریق رحمت ...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(