ک
کات ۱۲ سال پیش
پیام

همچون درمانده ای اسیر در بیابان که ابتدا فریاد می زند ,سپس به اندازه تمام نیندیشیدن های عمرش می اندیشد و بعد از مدت ها تقلا سر انجام تسلیم می شود ,من نیز بی هیچ امیدی برای نجات تنها به انتظار پایان این بدبیاری جبران ناپذیر نشسته ام

نظرات (۰)

وارد شوید تا بتوانید نظر بدهید.

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.