بــــــاید فرامــــــــــوشت کنــــــــــم...
چندیست تمــــــــرین می کنم...
من می توانـــــــــــم ! مــــــــــــی شود !
آرام تلقــــــــــــین می کنم...
حالم ، نه ، اصلا خوبــــــــــ نیست ....تا بعد، بهتـــــــر می شود ....
فکــــــری برای این دلِ آرام غمگین می کن�
من می پذیرم رفتــــــــه ای و بر نمـــــــــی گردی همین !
خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم...
کم کم ز یــــــــادم می رویـــــــــــ...
این روزگار و رسم اوست !
این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(