مامانم و خواهرم نشستن دارن برنامه ماه عسل رو نگاه میکنن ، منم اونطرف در حال نوشتن تکالیف کلاس تابستونی . منم به برنامه گوش میدادم . خلاصه رسید به آخر برنامه ( همون برنامه که زن و شوهره که بچه معلول ذهنی داشتن و بچه مرده بود . ) و زنه داشت گریه میکرد و مامان منم احساساتی شده بود و داشت گریه میکرد که در همین حالت پیچید و رو به من کرد و گفت : بیا یه وقت برای برنامه بگیرم تو رو هم به عنوان معلول ذهنی و روحی ببرم اونجا تا معروف بشیم !!!!
واقعاً از لطف بی اندازه مادر گرامی مچکرم . هی خدا ...

تمساح بودن هم سخته، فکر کن هیشکی تو برکه نیست اما مجبوری الکی مرموز به اطراف نگاه کنی :/

رفتم کتابفروشی صاحب اونجا یه کتاب در مورد بی اهمیت و بی ارزش بودن پول بهم معرفی کرد و نیم ساعت از تغییراتی که تو زندگی خودش ایجاد شده برام گفت
فقط نمیدونم اگه پول انقدر بی اهمیته که میگفت چرا وقتی کتاب رو پیچوندم دنبالم میدوئید

وسط طرز تهیه قیمه نوشته لپه‌ها رو از شب قبل خیس کنید... خب آخه اینو الان باید بگی؟! الان چجوری برم شب قبل؟! :-{

واقعا از دنیایی که توش 51 به 17بخش پذیره چه توقعی دارید :-|
( وی برای بار چهل و سوم حساب میکند)

این مثبت اندیشی هم بد سرطانیه..
به رفیقم میگم :ممد به خاک سیاه نشستم :/
اون بیشعور هم جواب میده : باز خدا رو شکر کن به خاک صورتی نشینستی وگرنه هم بد بخت بودی هم مردم به رنگ خاکت میخندیدن :-|
هیچی دیگه
تو همون خاک صورتی چالش کردم بی شرفو ^_^