یادش به خیر جومونگ میذاشت، ماتومدرسه بجای ده بی سی چل،
این شعرو میخوندیم:
پشت پنجره امپراطور نشسته
جومونگ سی دی گزاشته
سوسانو داره می رقصه
تسو میگه من پیرم فردا می خوام بمیر�
جومونگ میگه چه بهتر سوسانورو میگیرم!
.
.
.
.
چه اوسکولایی بودیما
تازه من خودم واسه دونگی شعر گفتم:
توی تالار بزرگ کی نشسته؟عالیجناب
جلوش کیه؟وزیر و جناب
ملکه کجاس؟دونگی دونی....
چی بش میگه تو میدونی؟
ملکه میگه آخ قلب�
نباس میخوردم شلغم(که بپره تو حلقم)
فردا که مرد این هیون
خبررسید به این و اون
دونگی میگه بانوی من!
خراب شده جاروی من!
بانو جانگ میگه آخ جون!
مرده حالا این هیون!
راحت شدیم برادر
دستت نمونه لا. در!
مدیونی اگه فکر کنی روانیم....
دیوونه هم خودتی

برا دختره گل سفارش دادم فرستادم در خونشون
بهم زنگ زده میگه چرا پرداخت درب منزل زدى؟
(بعضيا واقعا لياقت ندارن)????

زندگی تو ایران مثل کار کردن تو رستورانه، صبح تا شب واسه ملت انواع غذا هارو سرو میکنی ولی صاحب رستوران نهار بهت املت میده

‏داییم تو عروسیش انقدر مست بود شام و که خورد به پدر زنش گفت ایشالله خوشبخت بشن رفت .

همیشه تا میام بگم حمل بر خود ستایی نباشه‌، اشتباهی میگم *یرمم نمیتونی بخوری

‏کاش تو زندگی واقعی هم مثل والیبال وقت استراحت فنی وجود داشت هر جا گیر کردی بری بیرون زمین یکی بیاد بهت بگه چه خاکی باید به سرت بریزی الان!