فرزاد

مـن یک مــَردم و آنگاه که مُردم،
باید سینه ام را بشکافی تا بفهمی چه رازهایی داشتم...
غمها و دردهایم را با خود به گور میبرم،
در مکتب ما یک مـــَرد با دَرد میمیرد...
با قلبی مَملو از راز...

عاشقش هستم،
انصافا که از با معرفت ترین های روزگار است،
آری،تنهایی را میگویم...
هرجا دید غمگینم سراغم آمد،
یک موی گند تنهاییم می ارزد به سر تا پای تو و امثال تو...
اگر یکصدم تنهایی ،مرام داشتی جایت روی چشمانم بود....

خاطره باشد و تو نباشی...!