تنـهاتـرین تـنها

آب گذر می کند از دلِ سنگ ها
محبت نشود حالیِ برخی جان ها
طمعِ وصل ندارم زتو بالا دستم،لیک
گذشت می باید تا که افتاد مشکل ها
حرفم بشنو تو که صنمی اندر رویاها
با ناتوانِ عشقت کن تو مُدارا ها
روزگاری آید و بیش ز کم غالب شود
تو را دختری باید تا ارث بَرد آن چَشم ها
مرا تماشای تو نگار از دور بس است
نگیرد یک جای، تویِ خوب و منِ بَد ها
《کیان _آشفته》

زیاد مُرد�
‏براى كمى زندگى كردن
‏در كنارِ تو ...
‏یغما_گلرویی

 آبی آسمان سیاه شد قصد باران دارد
گویی دلش از حادثه ای پُر شده باشد
قناری از صبح ساکت و خواندن ندارد
ز پیکر جفتش در قفس شوک شده باشد
تو که یک گوشه چشمت.. بیخیالش اصلا
مُردیم بهر آنکه تَبش بی مهری شده باشد
قاصدک گشت پی آرزو شب را به سحر
 ز تفنن چنین پراکنده و پَر پَر شده باشد
دلتنگی،بی خبری، غم و تنهایی، پریشانی، درد
پیوستگیِ ما دگر هلاک چشم زخم شده باشد
《کیان_آشفته》

بستری ام کن
در آغوشت
بیمارت
هستم

رقصاند در گردش خویش شن ها را،موجی 
نازنین دلبر می گردانیم در غم، چرا؟
می دهد سرایت حریقِ جنگل ها را،بادی
 آتش زند هر نگاهت در جان بی جانم، چرا؟
گرداند نزدیک کوچ پرستو ها را ،سردی
داغی ِ دوست داشتنم را ندیده، رفتی ،چرا؟
میطراود شاخه گلی را، قطره ای
نیاز از من دریغ از تو ،چرا؟
 شکند غرور شاعر را مصرع آخر ،اشکی
تصویر چشمت داراییم ز عالمی هستی، چرا؟
《کیان _آشفته》

تو صاحب شاعرترین چشمان دنیایی
آمیزه‌ای از «بیدل»و «سهراب»و «نیما»یی
آتشفشانِ واژه‌های مست، یعنی تــــو‌
پلکی بزن تا «هفت‌دریا» را بیارایی ...
محمد_بزاز

کالبدی مانده ز من بی تو که
هر لحظه را سال طی میکند
این شبهای آلوده به تنهایی را
قلب من تکرار گذشته ها میکند
خیالِ خاطرات را باشد چه سود؟
هر کدامَش تاری سفید میکند
گذشته و حال و آینده ام یکسان شده
ساعت و ثانیه هم وقت کُشی میکند
رفتی و یکسان نمودی حالِ دوران مرا
کین تنهایِ خسته عمر کوتاه میکند
گاهی ز درد و رنج آدم ها به آدم ها
پروردگار هم آهسته سکوت میکند
چه دردها چه روزها طی می کن�
تاوانِ دوست داشتن این گونه میکند؟
《کیان _آشفته》

دلگرم ز عشقی وانمودی سفره دل،غافل
تضاد در گروه خون، پس میزند پیوند را
حد بزن کز تو رسد هرچه، خریدار شو�
ماهی هفت سین داند عقوبتش بعدِ خرید را
من دَمی بی تو نیاسودم درین برزخ گاه
من دگر قهرم ازین دردِ وسیع، عالمی را
دوریت ساخته کار و بار زندگی را ساقط
قانعم کرد شیرجه به دریاچه خیال را
عکس ماه شده درد به دلِ دریاها
پیش چشمانش بود عمری،شکیبا شد نداشتن را
《کیان_آشفته》

پاسبان‌حرمِ دل شده‌ام "شب همه شب"
تا در این پرده جز اندیشه‌ی او نگذارم ...
حضرت حافظ

نگاهَت می کند سرد، قلبِ در آتشم را
صدایَت می شود ناجی ،شبِ لایتناهی را
یادِ تو حائل میان سوختنِ دل در فَراق
گونه ای آتش نشانی حضرتِ جانان مرا
《کیان_آشفته》

من فقط اندکی از تو میگوی�
ناگفتنی زیاد دار�
به چه کار آید صحبت ؟
از گُلِ و عطرِ دل انگیز او
که نرسد به مشام‌
امشب دلم مملو اندوه و غم است
چنانِ شب هایِ دگر
سرایت کرده آشفتگیَ�
به این قل�
بیا آسان گویَمت جانا
زبان شاعری را بیخیال امشب
سلام به رویِ ماه تو
دلم تنگه برای تو
جهنمِ دنیا بدون تو
بهشتِ من وجود تو
چیکار کنم برای تو
کُشته غمت عقل منو
خواهان و دیوونه ی تو
میخواد فقط خنده ی تو
پایان گرفت به قافیه ی تو
این قلم نمیگردد جدای از تو
《کیان _آشفته》

شب و روز چه رنگ شدست
پسِ خداحافظیت، از من پُرس
دل من چند قرن پیر شدست
در فراقِ رویت، از من پُرس
ساعت از رفتنت خواب شدست
سحری در اسفند، از من پُرس
بهاران نشده خزان شدست
جوانیَم از مشِقت، از من پُرس
امید بود و خشک شدست
چشمی در انتظارت، از من پُرس
چشمانت دین شاعر شدست
بی وضو نوشتن نکرد آشفته، از من پُرس
《کیان_آشفته》

در فراق تو بسوخت خانه و کاشانه ا�
جوانی، اشتیاق و شور، آسایش و آرامش�
آرزو های بلند و دور ، خواسته معمولی ا�
در فراق تو بسوخت تمامِ خنده های من
《کیان _آشفته》

است بود شد گشت گردید همه فعل ربط باشند
لیک ربط است فعل شاعر بر پایه ی"رفت"
《کیان_آشفته》

بهر کُشتنم آمدی ، زدی کُشتی و رفتی
اندکی جان مانده ، بهر بُردنش باید بیای
《کیان_آشفته》

من که هیچ نداشتم تو هواییم کردی
خب ببین با دل تنها تو چه کاری کردی
خسته از زیر و بم روزگار بودم من
تو خودت خواستی و جام شرابم کردی
هر که ضربه زند خویش دوایش دارد
بهر درمان پریشانی ما بگو چه کاری کردی؟
《《《کم》》》

چشمان من
هیچگاه زیبا نبوده
مگر زمانی که
عکس چشمان تو
بر مردمکش
نقش می بندد
《《《کم》》》

همه را اهدا کردم جز این دل لامصب ِتنها
نمی ماند جگر، این قلب را پیوند گیرد کسی
《《《کم》》》

فطر آمده خوردنی فراوان بخورید
پیتزا و کباب و مرغ بریان بخورید
دزدانه اگر در رمضان میخوردید....
شوال رسیده پس نمایان بخورید!
لحظه هاتون قرین شادی
عید مبارک

درد دارد  شب های یلدایی ِ من
بیقراری کند روزهایم، نکند میخندی!
ز چشمهای آلوده به خواب هیچ نخوانی
دل آشفته و غمبار منم، نکند میخندی!
گذشتم ز دنیا و نخواهم دگر هیچ
فارغی کز درد بی پایانِ ما، نکند میخندی!
آرزو بر باد رفته و سرگردان دل
ساکن و سکوت و آرام فعل ما، نکند میخندی!
غمگین گذر کردم از آن شب دلشادیت آرزو�
خنده ی تو خوب است،  اما بر درد ما ،نکند میخندی!
《《《کم》》》