علیرضا

یه سلامم بکنیم به اون با مرامی که رفت و نذاشت ایران هم مثل پاریس هفت بار هفت بار بلرزه اونم وسط بازی تیم ملی
و همه اونایی که حافظ این امنیتن
.
.
.
.
.
.
.
.
سلام باغیرتا

1) سال دوم تو دانشگاه کالیفرنیا معتبر ترین دانشگاه اون زمان یک استاد داشتیم که گیرداده بود همه باید کراوات بزنند. سرامتحان، فقط چمران کراوات نزد، استاد دونمره ازش کم کرد. شد هجده ،نمره اش باز هم شد بالاترین نمره کلاس شد.
2)اسم چمران معروف تراز خودش بود. وقتی عکسش رسید دست اسرائیلی ها،با خودشان فکر کردند « این همان یارو خبر نگاره نیست که می آمد از اردوگاه ما گزارش بگیرد؟ » آن ها هم برای سرش جایزه گذاشتند.
به عشق سردار چمران لایک کن

حین رفتن سیب سرخ و انتظار سبزی برایم به یادگار گذاشت و نوشت مرا می برند اما تو مرا بازگردان هر بار که صبا خبر از دیده بارانی اش می آورد دلم از حجم این اندوه ناله بر می آورد که ای خدا!!!تو وساطت کن
اللهم عجل لولیک الفرج

ما راهنمایی که بودیم یه معلم داشتیم این آموزش دف و سنتور هم میداد بنده خدا می گفت:یه روز عصر رفتم خونه یکی از این شاگردای باکلاسم حالا ظهرشم تا خرطناغ خورده بودم وسط کلاس بودم که یهو آلارم داااااااد... با یه شرایط دردناکی ازش پرسیدم دستشویی تون کجاس اونم راهنماییم کرد در دستشویی شونو که وا کردم انگار کل دنیا رو سرم خراب شد آخه چرا؟ تهاجم فرهنگی آخه دیگه تا کجا؟(دستشویی شون فرنگی بود)حالا ما هم که آزاد کار!!!!کار ما که تموم شد برگشتم نگاه کردم دیدم یهو مخم علیه رودم اعلان جنگ داد این دیگه از کجای تو دراومده بی مروت!!!حالا هرچی هی سیفونو می کشیدیم کصافط تکون نمی خورد برگشتم یکم فک کرد�
دیدم چاره ای ندارم!این تنها راه بود آبروم پیش شاگردم میرفت آخه!آستینامو زدم بالا چشامو بستم چرخیدم و......
اینجاش که رسید دیگه بغضش ترکید
آخی بیچاره!!!فک کنم تو روحیش تاثیر منفی گذاشته بود ولی عوضش راحت شد خخخخخخخ

در آخر الزمان تمام امید و چشم معصوم الهی به تو بسته است
.
.
تو حواست نیست؟کجایی؟
(علی اکبر رائفی پور)