roz khanom

دراین روزهای پاییزمدام کم می اورم...
کم می اورم حضورت را...
کم می اورم بودنت را...
از کم اوردن های پی درپی پاییزی هم که بگذریم...
نه...
چیزی عوض نمیشود...
بیشتر از اینهاخسته ام...
بیا...
بیاوپناه خستگی هایم باش...
بیاتابودنت بهانه ای شود برای شکستن این بغض پاییزی.....

من مانندهم سن وسالهای خودنیستم که هرروزیک ارزویی دارندبرای اینده....
من تنهایک ارزودارم وان این است که شبی بخوابم ودیگربلندنشو�
تانشنوم...
تانبینم...
تانشکنم...
تاهرروزچندین بارنمیرم...

درسرزمین من کسی بوسه فرانسوی بلد نیست.....
اینجامثل آلمان پل عشق ندارد.....
ازگل رزهلندی هم خبری نیست.....
اینجاعشق یعنی اینکه:به خاطرچشمهای دورو برت معشوقت رافقط ازپشت گوشی بوسیده باشی.

به امید روزی که در کنارش برای سلامتیش صلوات بفرستیم نه در انتظارش
بزن لایکوووووووووووووو

من قصه باتوبودن را اینگونه اغاز میکنم یکی بود هنوزم هست!

ماهمیشه صداهای بلندرامیشنویم پررنگهارامیبینیم سخت ها را میخواهیم غافل از اینکه خوبها آسان می ایند بی رنگ می مانند وبی صدا میروند

بعضــی حـــرفا رو نمــیشه گفت، بایـد خــورد!
ولی بعضی حـرفارو، نه میشه گفت، نه میشـه خورد! میمونه سردل!
میشـــه دلتنگــــی! میشــــه بغـــــض! میشــــه سکـــوت!
میشـــه همـــون وقتایــــی که خـــودتم نمـــی دونــی چــتـه...!