مادر پیر مرا نکته ای زیبا گفت:از بد دنیا گفت ،
گفت:طاووس مشو که به عیبت خیزند،گرشوی شعله شمع زیرپایت خیزند،گفت:پروانه مشو که به سرگردانی لای انگشت کتاب سالها میمانی ،نه زمین باش نه خاک که تو را خوار کند،وانگهی ذهن تورا پر زمردار کند،آسمان باش که خلق به نگاهت بخرند وز پی دیدن تو سر به بالا ببرند...