nadia

دل هیچ اقیانوسی
در تلاطم ِ جزر و مد نمی افتاد .
و اگر خورشید
اندام ِ زنانه اش را عریان نمی کرد
کدامین آفتابگردان
سوی ِ چشمش را
بر کشیدگی ِ خط ِ چشم ِ آفتاب کش می داد !
و حتی وقتی برای ِ انسانها
کلمه ی ِ "زندگی "
با حروف "زن " آغاز می شود
دیگر این ملامت ِ ما چیست
که چرا آد�
از دست ِ حوا سیب خورد !

خسته ام به وسعت یک زندگی ...
حجم یک اندوه...
و جرمی به سنگینی نگاه تو ....

من این درس را هیچوقت یاد نگرفتم!
معلم میگفت : بابا آب داد، ومن مینوشتم بابا خوشبختی داد.
معلم میگفت: بابا نان داد، ومن مینوشتم بابا زندگی داد.
ومن این درس را هیچوقت یاد نگرفتم!
بابا به من خوشبختی داد،زندگی داد،مهربانی داد...

سـلـام مـن نـادیـآ�
امـدم ایـنـجـا فـقطـ یـهـ چـیـزی بـگـمـ
آجـی نـدا شـرمـندهـ ، بـبـخـشـیـد
چـون مـیدونـم مـیـاد ایـنـجـا اینـو نوشـتـ�
دوسـتـ دارم بـهـتـریـن آجـی دنیـا
لــآیـکـ:گـاهـی پـشـیـمـانـی از کردهـ و نـاکـردهـ اتــ
بـکـوبین لایکو

نانوشته هایم بسیارند
مثل بی قراری هایـم…
من سکــوتم را فریـاد می کِشــ�
آخر این آشوب درونم مــرا می کُشد..

پلکها را پایین بکش
بهشت چشمانت
چقدر هوس انگیز است !!!
بعضی وقتها
هوس چیدن به سرم میزند . . .
حوای دل�
آدم شدنی نیست . . !

اینجا سیاره ی سوم است
نه کمپانی والت دیزنی
ما باید دل به همین گیلاس های انگور و
سیب و
شهوت ببندی�
زیبای خفته شدن دیوانگی ست
و اگر نه
شاهزاده ای که در راه نباشد
اژدها هم که پیر تر شود و بمیرد
ما بین در و دیوار ِ تا ابد بلندِ این قلعه
چقدر باید گریه کنیم!؟

زندگــــــــــــی ِ من …
قصهء رقـــــاصـــه ایست …
که شباهنگام …
در غلظت ِ مه آلود ِ بندری …
پا برهنـــــــــه ….
فلامینـــــکو می رقصد…

سکـوت مـتـלּ سـاده اے اسـت
کـہـ هـمـیـشـہـ
" اِشـتـبـاـہـ "
تــَرجـمـہـ مـے شـَود

פֿوבґ رآ پُشتـ ـ טּِـقـ ـآبـ ـ قـ ـآیـґ مے ڪُنَـґ
تـ ـآ ڪَسے...
چِشـґ هآے پُفـ ـ ڪَرבه اَґ رآ نَبینَـב
غَـґ پِنهآטּ בر صِـבایَـґ رآ نَشنَوב
وَ פس نَڪُنَـב مُـ ـرבه اَґ...!

ـَטּ اَز פـَـرارَتـ چَشمـانَتـ يَــפֿ ميزَنـمـ
وَ اَز سَرمـآے نگـآهَتـ آتَشـ ميگيرَمــ
مَرכآنگـے هـآے تـُو فيـزيـڪ رآ هَمـ نـآبـوכ ميــڪُـنَـכ !
مـَرا ڪِـہ כيگـَر هيچــ !!

شـــآعرکِــه بــآشـی هیچکــَس جدی اَت نمیگیــرَد..
حتــی اَگـــربگویـی دوستـَش دآرم..
میگویَنـد:
وآآآی..
چــِه شعــرزیبآیـی..

دُنــيآي دَسـت ها اَز هــَر دُنيــآيي
بي وَفــآتــَر اســت...
امــروز دَســت هـآيــَت را مي گــيرَنـد،
قـصـه عـآدَتــ کهـ شـُدي،
هـَمـآنــ دَسـت هـآ رآ بـَرآيـت تــِکـــآن ميــ دَهـَند...!!

روز هـآیــَم رآ
خیــآبـآטּ هـآی ایـטּ شـَهر گرفتـﮧ انـد،
و شـَب هـآیـَم را خواب هـآے تــو
بیـولوژے هـَم نخوانـده بـآشے
میفـَهمے چـﮧ مرگـَم است !