sanigol

ﻋﺎﺷﻘﻢ …
ﺍﻫﻞ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﮐـﻨﺎﺭﯼ ،
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺍﺵ ﭘﺎﯼ ﺑﻪ ﻗﻠﺐ ﻣﻦِ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻧﻬﺎﺩﯼ ، ﺗﻮ ﮐﺠﺎ ؟ ﮐﻮﭼﻪ ﮐﺠﺎ ؟
ﭘﻨﺠﺮﻩ ﯼ ﺑﺎﺯ ﮐﺠﺎ ؟
ﻣﻦ ﮐﺠﺎ ؟ ﻋﺸﻖ ﮐﺠﺎ ؟
ﻃﺎﻗﺖِ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺠﺎ ؟
ﺗﻮ ﺑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻭ ﻧﮕﺎﻫﯽ ، ﻣﻦِ ﺩﻟﺪﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺁﻫﯽ ،
ﺑﻨﺸﺴﺘﯿﻢ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﻭ ﻣﻦِ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﭼﺎﻫﯽ …
ﮔُﻨﻪ ﺍﺯ ﮐﯿﺴﺖ ؟
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﯼ ﺑﺎﺯ ؟ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﺁﻏﺎﺯ ؟
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﺸﻢِ ﮔﻨﻪ ﮐﺎﺭ ؟ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﺩﯾﺪﺍﺭ ؟
ﮐﺎﺵ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮔُﻨﻪِ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻭ ﻟﺤﻈﻪ ﻭ ﭼﺸﻤﺖ ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﺑﮕﯿﺮﻡ ﺟﺎﯼ ﺁﻥ ﯾﮏ ﺷﺐ ﻣﻬﺘﺎﺏ ، ﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﻨﮓ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺑﮕﯿﺮﻡ …

دلم لک میزنه واست زمانی که ازم دوری
ولی در خاطرم هستی دیگه اینجاشو مجبوری
اگه حرف حرفه من باشه هنوزم مرد ومغرور�
ولی میرم تو خوش باش،منم اینجاشو مجبورم...

مي رود قصــــــــــــــــه ي ما سوي سرانجام آرا�
دفتر قصــــــــــــــــــــــــــه ورق مي خورد آرام آرا�
می نویســـــــــــم که شب تار ســـــــحر میگردد
یک نفـــــــــــــــــر مانده از این قوم که بر میگردد...
(یا مهدی ادرکنی عجل علی ظهورا)

مگر قلب من بـــــــت بود؟؟؟
که خدا برای شکستنش تــــــــــــو را فرستاد!!!!

قضای نماز یعنــــــــــی
خدا هنوز منتظر حرف هایمان نشسته...!

”سـرد اسـت و مـن تـنهایـم “
چـه جمـلـه ای !
پــــُر از کـلیـشه …
پـــُـر از تـهـوع …
جـای ِ گـرمی نـشستـه ای و می خـوانـی :
” ســرد اسـت “…
یـخ نمـی کنـی …
حـس نـمی کنـی …
کـه مـن بـرای ِ نـوشتـن ِ همیـن دو کلمـه چـه سرمایـی را گـذرانـدم …

مشت مشت بذر حرفهای نسنجیده
می پاشی بر دلم...
غافلگیر نشو اگر روزی
نفرت درو کردی...

آه که شیطنتهای کودکانه در چهاردیواری کلاس چه زود تمام شدند!
آن ازدحام کودکانه ی باورها در آنسوی مدرسه و فریاد های ناظم برسر بی سکوتی ما.
کاش این روزها میماندند افسوس که باید آنها را به دیگران واگذاریم و بروی�
هر کجا که هستی سرزنده باشی مـــــــــــــــــــدرســــــــــــــــــــــــه...

شب و روزت همه بیدار
که آید شاید،
کور شد دیده بر این
کوره ره شاید ها.
شاید ای دل
که مسیحا نفست
آمد و رفت،
باختی هستی خود
بر سر می‌آید ها......

دلتنگی مرض عجیبی ست....
آدم را آرا�
آرام...
نا آرام...میکند!

آن شب که دلی بود به میخانه نشستی�
آن توبه ی صد ساله به پیمانه شکستی�
از آتـــــــــــش دوزخ نهراسیم که آن شب
ما توبه شکستیم ولی دل نشــــــکستیم

ماه من غصه نخور!
زندگی بی غم نمیشه
اونیکه غصه نداشته باشه
آدم نمیـــــــــشه
ماه مـــــــــــــن !
غصه نخور
دنیا رو بسپار به خدا
هر دو مون دعا کنی�
تو هم جدا
منم جدا......

باران میبارد
و هوا پر شده از دوستت دام هایی
که به دست باد ها سپرده ا�
کـــــــــــــــــــــاش!
پنجره ات باز باشد...

شب های اینجا آنقدر دلگیر است
که سوت قطارهای نیمه شب
هر آدمی را وسوسه میکند
که برود ودیگر هیچ وقت
باز نگردد...

بهش بگو دلم تنهای تنهاست
از عشقت توی قلب من یه غوغاست
می افتم یاد اون چشمای زیبات
ولی افسوس می بینم باز یه رویاست
بهش بگو دلم بی خوابه دیگه
بهش بگو دلم می خواد ببینه
نمی تونم تو این خونه بشین�
که واقعاً جای خالیشو ببین�
نمی تونم که از فکرش رها ش�
برای اون مثل غریبه باش�
اگر خندید و پرسید در چه حال�
بهش بگو چه غم شکسته بال�
بهش بگو می دونم یاد من نیست
ولی یک لحظه نیست دور از خیال�
بهش بگو می دونم سادگی بود
که سهم من فقط دلدادگی بود
چه آسون رفتم از یادش ولی باز
بهش بگو که عشقش زندگی بود
بهش بگو.....

روزگــــــــار عزیــــــــــز!
سـازهایت دیگر گوشـــخراش شده اند
لطفــــــــــــــــــــا
.
.
.
.
کمــــی کوکشــــــان کن!