علی

اتـــوبـــان هـــا چـــي مـــيـــفــهــمـــن از انــدوه آدمــــي تـــنـــهــا
در حـــجـــم يـــک مـــاشـــيـــن
کـــه فـــشــار انـــگــشـــت هـــاي پـــاي راســـتـــش رو پـــدال
بـــســتـــگي بـــه شـــدت "بـــغـــض" تـــو گـــلـــوش داره . . .

تـــسلـيــم !
شــلــيـک کـــن !
ايــن گـلــولـه هــا هــم مـثـل مــن خـســتــه انـد . . .
از بــس جــايـــي مـيــان سـيـــنــه ي کـسي نـداشـتـــه انـد . . . !!

بــــه بـــعـــضـــيــا بـــايـــد گــفـــت عـــزيـــزم
.
.
.
.
.
.
.
.
بــــه بــعـــضــيا هــم نــبـــايـــد گـــفــت عـــزيـــزم
والـــا بــــه هــمـــه کـــه نـــبــايـــد گــفــت :|

درســـت مـــثـــل کـــودکــی کـــہ مــــادر را دوبــــاره یــــافـــتــــہ ...
.
.
بــــہ آغــــوشِ ضـــریــــحـــت نـــیـــازمــــنـــدم ... حـــضـــرت ســلـــطـــان !!

مـــردم کـــشـــورم دلـــشـــان تـــنـــگ تـــوســـت خـــدای مـــن!
بــــاور مـــیـــکــنـــی ؟؟
قــبـــرهـــا را پـــیـــش خـــریـــد مـــیــکنـــنــد قـــبـــل از مـــرگ !!

شيـعـيـان
روز بــــه روز خيـــمه مـن
دور تـــــر از شـــــهر شـــماســت
مـــي وزد بـــاد گــنـه از طــــرف شــــهر شـــــما

تـــنـــهايي يـــنـــي اســـمـــس بــــازي بـــا اپـــراتــــور ايــــرانــــســل کــــه آهــــنـــگــــاي پــــيــــشـــواز جــــديــــد پــــيـــشـــنـــهاد مـــیــــده، ويـــژه عــــيـــد فــــطـــر ، ويــــژه تــــابــــســتـــون...
هـــعــــی ...

وقتــــــی نِـــصــــفــــہ شـــب يــــهـــويـــی بـــيـــدار بـــشـــی و تــــا صُــــب آهـــنــگ گـــوش بــــدی ؛اون مـــوقـــســت حــــالــمـــو مـــيـــفـــهـــمــــی ):

خــوردنيارو خــورديــــم , کِــشــيـــدنـــيـــارو کِـــشـيـديـــم ! فــقـط اونــجــای داســتـــان تــلــــخِِـــه کــه گــُفــتــنـــيـــارو نـــگُـــفـــتـــيـــم !...

خیــلــى از "" آدمـــــهــا "" تـــــابــلـــو هــســتــن
امـــا " ارزش هــــنــــرى " نــــدارنــــ . . .!!

" يــا صاحـــب الـــزمــــان "
آقاي مـن !
مــولاي مـن !
از قـديــم گفته انـد :
" خلايـــق هــرچه لـــايــق " بي راه نگـــفـته انــد .
اقرار مـــي کنيم هنوز ليـــاقت حضور در محـــضر شما را پيدا نکرده ايــــ�
که اگرغيـــر از اين بـــود
هم اينـــک در زمان ظهـور و در حـــضور شما به سرمي برديـــم .
" از ماســت که برماســــت "
آري، ما مـــستحق بلــــاي غيبـــتيـم ؛
سزاوار چنــيـن سرنوشــتي هستـــيم ؛
تــو را نخواســته ايم ؛ به بي امامـــي " عــادت " کـرده ايم ؛
هنــوز باورمان نــشــده
" تا نيايي گره از کـار بشر وا نــشــود "

اگه يــــــادت رفت بـــدان همـــيشه يکي خيلي بـــيادتـــــه خيلي ...!!
.
.
جـنــــاب {عـــزرائــيل} را ميگـوئيم ...!!

اتاقـــي کـــه تـــو را نـــدارد؛
تنهاســـت.
پنجــره‌اي کـــه تــــو در آســتانه‌اش نمــي‌ايــستي؛
تنهاست.
منظره‌‌اي که تـــو نگاهــش نميکني؛
تنهاست.
تختي که تـــــو رويــش نميخوابي؛
تنهاست.
تخته‌سنگي که تــــو رويش نمينشـيني؛
تنهاست.
دستگيره‌ي در، که تــــو لمسش نميکني؛
تنهاست.
آن قاشقِ قديمي که مدتهاست با آن غـــذا نخورده‌اي؛
تنهاست.
دريايِ پهناور حتــی ، که تــــو پايت را به آبش نمي‌زني؛
تنهاست.
اين همه مثال کافي نــيست ؟؟
برايِ آن‌که باور کنــي
"مــــن" که "تــــو" را ندارد؛
تنهاست؟!!!

پســـر کـــه نباشـــه ...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
دخــتــــره !
به همـــین برکـــت قســــم :|

فقــط بيـــا . . .
بودنتـــ را مي خواهم ...
دلـم بـراي يـک درد تـنـــگ شـده ...
درد فـشرده شـدن مـيـــان آغوش مـــعشوقـم ....خـودمـــانـيم ... چـه درد شـيريني بـود !

اين زخما
حکايت اصابـــت ِ توپِ بچـــه ي همسايه ست
به شيشــه ي پنجـــره ي خانــه اي متـــروک
...
هي پســرک
محکـــم تر هـــم بکوبــــي
کسي شکــايـــت نداره !!!

چنــــد ساعــــت بیـــشتر نمـــانده
به گوژپشـــت شـــدنـــم ...
به ساییــــده شـــدن هزاران عصـــا
که نــاخواســـته جـــور جوانـــی را مـــی کشــند که
بهانـــه ی پیری مـــی گـــیرد
ســـتون فقـــراتش ...

هعــــــی ...
چه زمانـــه ای شـــده ...هر کــــس از کـــنارم رد میشـــود سکــــه ای
می انـــــدازد..
چقــــد مردم پولــــدار شـــده اند...
مـــن کـــه دســـتم دراز نبـــود فقـــط به جایــــی خیره شـــده بودم کــــه اولین بـــار دیـــده بودمـــش..!

تنــــها اميــــدم بــــراي مانـــدن را نا اميـــد کرد
بــــه خـــيال آن کــــه همــــه چــــي تمــــام خواهـــد شــد ، تمام شد...
بــــراي او تمــــام شد... درســت!
از آنــــجا که تمــــوم شد پير شـــدن من شروع شــد ...

خســـته ام کـــرده اســت گورکـــنــي هـــر شبانــه
در ايـــن قبرستــــان بـــه تدفيـــن مـــن عادت کـرده
لعنــــت به اين مُردنـــهاي تکـــراري
زنــــده شــدنهاي اجبـــاري
ميان بستر تنهايي