Talatom

مـــن از عــــطـــرِ آهســـــته‌ی هــــوا مـــــی‌فهــــمـــ�
تــــو بـــایـد تـــازگـــی‌هـــــا
از ایــــنجا گـــــذشـــته باشــــــی …

مثلِ همیــــــــشه برای تــــــو می نویســــــ�
تـــــــــــو
به نیت هر کــــــه دوست داری بخــــــــــوان …

چقدر دوســــــــت دارم با خیال راحــــــت …
یک نفس عمــــــــیق بکشــــــــم …
نفســـــــی که پـــــــر باشد …
از بــــــــوی آرامش وجــــــود تـــــــــو …

در این زمانه که شرط حیات نیرنگ است،
دلم برای رفیقان بی ریا تنگ است..

کاش از این فاصله حس میکردی،
لحظه هایم همه از غیبت تو دلگیرند..

هر وقت که باران گرفت،
به یاد چشمهای خیسم باش..
که دلتنگ دیدنت بود!‏

مرد نیستم!‏
اما حرفم یکیست..
‏"تو‏"‏..

چـه کــار بــه حـرفـ ــــ مـردم دار�
زنـدگــی مـن همیــن استــ ــــ ...
شبـ ـــ کـه می شـود
روی تــختم دراز میــــــکشمـــ ...
عـاشقـانه ای مـی نـویســـم ...
خیـــره مـی شــوم بـه عکســتــ ـــــ
و بـا خـودم فکـر مـی کنـــ�
مگــر مـی شــود تــو را دوستــ ـــ نـداشـتــ ـــــ ...!!

یـــکی از همیـــــــن روزهــــــــــا
بایـــد خدا را صدا بــــــــــزن�
یک میــــــــز دو نفــــــــره
دو صنـــــــــدلــی
یــــــــکی مـــــــن
یـــــــــکی خــــــدا
حــــــرف نمـــــــیزن�
نـــــــگاهم کافیــــــست
میـــــــــدان�
برایـــــــــم اشــــــــک می ریــــــــزد!!

بهــــــــترین آرایشــــ هــا در زنــــــــدگی :
حقیــقت برای لــــب هـــا
بخشـــش برای چشــم هــا
نیکـــوکاری برای دســـت هــا
لبخـــند برای صــورت
عـــشق برای قلــــب

سلام ای چشم بارانی ! پناهم می دهی امشب ؟
سوالم را که می دانی ! پناهم می دهی امشب ؟
.
منم آن آشنای سالیان گریه و لبخند
و امشب رو به ویرانی ، پناهم می دهی امشب ؟
.
میان آب و گل رقصان ، میان خار و گل خندان
در آن آغوش نورانی ، پناهم می دهی امشب ؟
.
دل و دین در کف یغما و من تنها و من تنها…
در این هنگام رو حانی ، پناهم می دهی امشب ؟
.
به ظلمت رهسپار نور و از میراث هستی دور
در آن اسرار پنهانی ، پناهم می دهی امشب ؟
.
رها از همت بودن ، رها از بال و پر سودن
رها از حد انسانی ، پناهم می دهی امشب ؟
.
نگاهت آشنا با دل ، کلامت گرمی محفل
تو از چشمم چه می خوانی ؟ پناهم می دهی امشب ?

هم دعا کن گره از کار تو بگشاید عشق
هم دعا کن گره تازه نیافزاید عشق
.
قایقی در طلب موج به دریا پیوست
باید از مرگ نترسید ، اگر باید عشق
.
عاقبت راز دلم را به لبانش گفت�
شاید این بوسه به نفرت برسد ، شاید عشق
.
شمع روشن شد و پروانه در آتش گل کرد
می توان سوخت اگر امر بفرماید عشق
.
پیله رنج من ، ابریشم پیراهن شد
شمع حق داشت ، به پروانه نمی آید عشق !

دلــــــم که گـرفته باشــد با صـــدای دستــــفـــروش دوره گـــرد هـــم گریه میــــکنم ، چه برســـد به مــــــــرور خاطــــــرات با هـــم بودنمــــــان....

چـــــه ســـــخت است تشــــییع عشــــــق روی شانــــه هــــــای فراموشـــــی، وقتی میــــدانــــی پنج شنــــبه ای
نیــــست تا رهگـــــذری بر بــــی کســــی فاتحـــــه بخــــــــواند!

قـــــلبــی داری بــه وســعت هــفــت دریـــا و بـــی نهـــایتـــی آسمــانهــا....
بـــــایــد منطـــقــی بـــاشم!!
حــــق داری اگــــر دلـــت بـــرایــم تنـــگ نمــــی شـــود...
مـیــلاد تهـــرانـــی

یـــــــــــــــــــــــادش بـخیـــــــــــــــــــــــــــــــــــر
سرتــــــــــــو بـذار رو شونــــــــمو آرووم بــخواب گــل بــهار
من پـیشـتم تــا خود صـــــبح چشمــــاتـــو آرووم هـــم بـذار
اوونــــقده بــــــیدار مــــیمــونــم تــا وقتـــی خــوابـــت بـبـره
وقـــتی میــخوابــی رویـــا هــم نــــــــــاز چشـــاتو میـخره
کابــــوســو زنــدون میــــکنم ، خـــواب بـــدو میــــــسوزونـــــ�
مـــث یـــه گنجــــیشک کـــوچـــیک آرووم بـخواب مــهربوونـــ�
دستـــــت تــو دستــــای منــــــــــه، عــزیـز خــوب نــــــــــازنـین
دســــــــــــتامــو محکمـــتر بگــــــــیر روو شــاپر ابــــــــــــرا بشـین
تــا صبــــح بـــرات شعـــر و غــزل بـــا لــالــایـی عـــشق مـیخونـ�
چشـــماتــو آرووم هــم بــذار مــن ایــــــــــــنجا بیــــــــــدار میمونــــ�
حــافظ خــواب تو مِِـیــشــیم مــنو خـــــدای خــــوب دیـــــــــــــــر
چشمــــــــــــــــــاتـو فـــــــردا میــبـینـم خـوب بخـوابی شـــبت بخـــــیر
لـــایـــک=در خیـــال دیــگری می رفــت ومــن چه عــاشــقانه
کاســه آب پشـــت ســرش خـــالی مــی کـــردم!!!!!!!!

نــــــــــرو بـــــــذار پـــــای سفــــرت بــشم یه وقت خســـــــته نشــی
منــــــــو بـا خودتـــــــ ببـــــــر درد دورِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِیــــــــــــــــــــــ نکشــــــــــــــــی
نگــــــــــــو دیـــــــره نگـــــــــــــــو دوره کـــــــه مـــــن هــــــــــل مــیکنــ�
بــــــــــــه هـــوای تــــو اگــــــــه باشـــــــــــــــــــــــه تحمـــل میـــکنـــ�
لـــایــک=چــه سـاده بـه اعـتبار دسـتـانـت زمیـــن خـــوردم...

ای دل ! هــدر شـده ، خــونی که خــورده ای !
نبــــضم نمــــــی زند ، انــگار مرده ای !
انگار بــــــاز هم در فکــــــر رفتنـــی
گــر چــه در اين قــمار چيـــزی نبــرده ای !
اينبــار ، بی محــل عــزم ســفر مکن
هربــار رفتــه ای برگــشت خــورده ای !
غــلامــرضــا طــریقــی

ســراب، چشـم تـو را خواب ديد و بـاران شد
گذشت ياد تو از ذهـن بــاد و توفان شد
شب، اين سيــاهي در حسرت كمي سـو سو
به معجـــز نفس تو ستـــاره بـــاران شـد
بهـــار با همه¬ي لطــف و نـــازك آرايي
كنار پنجره¬ي خــانه¬ي تو گلــدان شد
چـــراغ خواب اتــاق تو خوشــه¬ي پــروين
و ماه نيز برايــت چــراغ ايوان شد
تو مثــــل عطــر شباويز و جــاري شب بو
كه بي¬مضــايقه لبــريز يك خيـــابان شد
به كوچــه باغ غزل¬هاي ســاده لبريزي
ز توست طبـــعم اگر اين چنين غزلخوان شد
تو نبض زندگيــم را گرفته¬اي در دســت
و با تو هر چه پلشتــي است رو به ســامان شد
•
•
مبـــاد آن كه جواب مـــرا حواله كني
به... «هر چه بودميـــان من و تو، پايان شد»
امـــــــــیر رســـولـی

هی فلانی!
دیگر هوای برگرداندنت را ندارم…
هرجا که دلت میخواهد برو…
فقط آرزو میکن�
وقتی دوباره هوای من به سرت زد، آنقدر آسمان دلت بگیرد که با هزار شب گریه چشمانت، باز هم آرام نگیری…
و اما من…
بر نمیگردم که هیچ!
عطر تنم را هم از کوچه های پشت سرم جمع میکنم،
که نتوانی لم دهی روی مبل های راحتی،با خاطراتم قدم بزنی!