نمیدونم تا حالا برای شما اتفاق افتاده یا نه....
که وقتی دارید با یه دوست ....یه آشنا ...یه کسی که بهتون خیلی نزدیکه.....یا پدر و مادرتون...دارید مث همیشه حرف میزنید...خیلی عادی...بدون اینکه توجه کنید که اون انقدر همیشه کنارتون بوده و خودشو وقف شما کرده دیگه برا شما عادی شده...یهو تو دلتون حس کنید که چقدر دوسش دارید...و تازه بفهمید که اون همیشه کنارتون بوده و شما چقد بهش بی توجه بودید....تازه یادتون میاد که چقد ناراحتش کردید...
بدونیم که همهی قانونا توی زمین بدست ما بوجود میاد...پس بیاین این قانون مسخره رو که هر کی بیشتر بهت کم محلی کنه و بیشتر اذیتت کنه رو بیشتر دوس داری و آدمای مهربون همیشه تنهان رو خودمون بشکنیم...
...از همین الان بریم آدمای که همیشه پیشمون بودن و برامون عادی شدن و بیشتر از همه دوس داشت باشیم...
اول از همه پدر و مادرامون....

جمع‌بندی نهایی: همه مون
از اجداد بسیار دور مشترکی هستیم دیگه
پس همه باهم خواهر برادریم

اگر انقدر شجاع بودی
که شروع کردی و
انقدر قوی هستی
که داری ادامه میدی،
پس حتما انقدر
لیاقت داری که
به خواسته ات یا
حتی بهتر از اون برسی

اختلاف طبیعیه؛ همه جا هست. مدارا کنید. تحمل کنید.

این روزا حداقل با 2 چیز خیلی مشغولم
1 نقشه جهان
2 جی‌پی‌تی

‏یه دیالوگی بود تو سریال در چشم باد که میگفت: «دنیا دید من دقیقاً چه چیزایی رو دوس دارم، همونا رو ازم گرفت»
و خیلی از ما فقط یه‌نفرو دوس داشتیم، اما دنیا حتی به اون یه نفر هم رحم نکرد که ازمون نگیره :)))