*از شما چه پنهون*
امروز صبح(3شنبه)پیش روانپزشکم بودم.
انگار اون دکتر گفتار درمان کاملا از برگشتن قدرت حرف زدنم ناامید شده و ناامیدیشو به این روانپزشکم هم انتقال داده.
قبل از هر حرفی به روسری و مانتوی مشکیم که از زیر چادر هم به چشم میومد اشاره کردو گفت:
"هنوز که این تنته!مگه جلسه ی قبل نگفتم باید لباس مشکیتو دربیاری؟؟با دو سال و 3ماه عزا نگه داشتن چیو میخوای ثابت کنی؟؟نا سلامتی تو دختر تحصیل کرده و روشنفکری هستی سحر!با کی لج میکنی؟؟فکر کردی روح اون آرومه با این حال و روزت؟؟...."
من فقط سر به زیر و آروم گوش میدادم به حرفاش.تا آخر جلسه هم چیزی براش ننوشتم.
حق با اونه حق با مامانمه حق با شماس. . . .
اما. . . .
بیخیال
لایک=د بغض نکن دختر!

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(