دوبـاره بـاز خـواهـم گشـت
نمـی دانـم چـه هنـگام از کـدامیـن راه
ولیـکن بـاز خـواهم گشـت
بـه ابـر آسمـان بـاران
بـه بـاران شـور بـاریدن
بـه بـارش شـوق رویـاندن
بـه رویـش بـاور گنـد�
بـه گنـم حسـرت سفــره
بـه سفـره شـرم نـان آور
بـه نـان آور طلـوع صبـح صـادق را
خـدا را یـاد خـواهـم داد
بـه حکـام زمـان عشـق بـه مـردم را
بـه مـردم بـاور خـود را
بـه عـالـم شمـع دینـداری بـه دینـداران سلـوک عشـق ورزی یـاد خـواهـم داد
نـمـی دانـم کـدامـیـن روز آدینــه
ولـی بـا تـو صبـور منتـظـر آهستـه مـی گـوی�
سـرای عشـق را یـک بـار دیـگـر آب و جـارو کـن
مـنـم مـهــدی (عـج)
دوبـاره بـاز خـواهم گـشـت

مهدی جان به حق مادرت زهرا بیا
لایک نمیخواهم فقط یه دعای فرج منو مهمون کن برای ظهور آقا امام زمان(عج)

قطعه گمشده ای از پر پرواز کم است
یازده بار شمردیم و یکی باز کم است
این همه آب جاریست نه اقیانوس است
عرق شرم زمین است که سرباز کم است

یک روز به هیبت سحر می آید
با سوز دل و دیده ی تر می آید
یک روز به انتقام هفتادو دو شمس
با سیصد و سیزده قمر می آید

باز هم غروبِ جمعه شد آقا نیامدی

باقر العلوم ﴿ علیہ‌السلام ﴾ :
وقٺی قائمِ ما (اهل بیٺ) قیام کرد
دسٺِ خود را بر روی سرِ بندگان قرار می دهد
بہ برکتِ آن ، عقل ها و اندیشہ ها از پراکندگی نجاٺ پیدا کرده
و فهمِ آنها کامل می گردد .
منبع : [ الکافي ، ج۱ ، ص۲۵ ]