دردودل من با خدای خودم :
خدایا...
به جایی رسیدم که دیگه هیچکس و هیچ چیز نمیتونه ارومم کنه جز رفتن سر مزار!!!!!!
خدایا....
مگه چیکار کردم که مستحق این همه تنهایی و غصه هستم!!!!!!
خدایا....
ببین ادات چه بلایی سرم اوردن که به اینجا رسیدم!!!!!
خدایا....
تا حالا صبردادی که تحمل کردم ازاین به بعدهم صبربده تا بتونم ادامه بدم..........
خیلی داغونم خدا جون خودت بهتر میدونی چی میگم:|

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(