بعضی از آیات هستند که وقتی میخونم شرمنده خدا میشم...
مثل همین آیه:
الیس الله بکاف عبده- الزمر 36
آیا خدا برای بنده گانش کافی نیست؟

«مَا أَصَابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّه»
دیدی وقتی پر از نا امیدی میشی بعد یهویی یه خوشحالی میاد تو دلت؟
اون خداست..✨

هرگاه قلبت تشنـه گشت
آن را فقط با قرآن سیراب کن
و هرگاه دچار ترس و اضطراب شد
آن را فقط با ذکر خداوند
آرامش ببخش
قلبت بـه یاد او نیاز دارد

شب ها دستِ مان بہ خدا نزدیڪ تر مےشود…نزدیڪ تر.
پس بیا دعا ڪنیم:
پروردگارا… امروزِمان را بازهم بہ ڪرمت ببخش و یارے ڪن درپیش گاهت روسفید باشیم. آمین

وقتی که بی هیچ توجهی می گویی بسم الله الرحمن الرحیم،
احتمالاً خداوند هم بی هیچ توجهی این حرف را می شنود
و بنابراین اتفاق مهمی نمی افتد.

خدایا خودت مراقب عزیزترینم باش،
که دیوار حادثه‌ها بلند است و دستان من کوتاه،
که ابرهای بیماری بسیارند و چتر امنیت من کوچک،
که اگر تو نباشی، خیالم از بابت هیچ چیز راحت نیست.
مراقب عزیزترینم باش نه روانش زار شود، نه جسمش بیمار،
که من طاقت بغض و اندوه و بیماریِ عزیز، ندارم.
عزیزترینم را ؛ به تو می‌سپار�
خودت او را میان آغوش امن خدایی‌ات جا کن،
خودت ضامن آرامش و سلامتی‌‌اش باش،
که او با ارزش‌ترین دارایی من روی زمین‌است،
و من فقط به «تو» می‌سپارمش...