" ویـــژه مــســـیـــحـــا "
یــکـــی از دوســتـــای ســربــازم تــعــریــف مــیــکــرد ....
دخــتـــر دایــیــمــو خــیــلــی دوســتــش داشــتــم ، دوســه بــارم تــو لــفــافــه بــهــش نــخ داد�
ولـــی ......... ( یـــه پـــُــکــِــ بـــد از ســیــگــارش گــرفــتـــ و ادامــه داد .... )
یــه روز از مــدرســه بـــرمــیــگــشــتــم ، فــهــمــیــدم واســه بــرادرم رفــتــن خــواســتــگــاریــش....
مـــن بــاورم نــمــیــشــد تـــا روز عــروســیـــشـــون .....
دخــتـــری رو کــه دوســتـــش داشــتــم حــالــا بــایــد بــهــش مـــیــگــفــتـــم " زن داداش ".....
( اشـــک گــوشــه ی چــشــاش دوبــاره جــمــع شـــد و دســتــش رفــتــــ رو پــیــشــونــیــش
کـــه مـــن اشـــکــاشــو نــبــیــنــم و چــیــزی نــگـــم ..... ،، چــونــشــو بــا دســتـــام گــرفــتـــ�
و ســـرشــو بــلــنــد کــردم ، اشــکــاش از روی ریــشــای کــم پــشــتـــش چــکــیــد ....
دســتـــشــو آورد بــالــا کــه دوبــاره یــه پــُــک بــگــیــره ، ســیــگــارِ دســتــشــو گــرفــتــم و
گــفـــتـــم ایــن راهـــش نــیــســـت ، بـغــلــش زدمــو گــفــتـــم ایــن شــونــه ی رفــیــقــتـــو ایــنـ�
تــو و دلـــِ شــکــســتـــتــــ ، گــریـــه کـــن رفــیـــقـــمــــــ ....... )
خــیــلــی گــریــه کــرد ، خــدا صــبــرش بــده ، آخــریــن خــبــری کــه حــالــا ازش دارم ،
گــرفــتـــارِ اعــتـــیـــاد شـــُــده بـــود .....
فــقــط جــهــتــــ اطــلــاع عــرض کــردم .....
................................... .
لــایـــک = صـــفـــر

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(