يا صاحب الزمان(عج)
اي بركشيده قامت رعنا به دلبري
چشم و چراغ ماه نشينان حيدري
حاجت به ذوالفقار نباشد كه ابرويت
با يك كرشمه مي شكند پشت لشگري
يعقوب اگر جمال تو مي ديد از ازل
مي داد بر تو يوسف خود را به چاكري
در مُلكِ حُسن،يوسف مصري غلام توست
آري دو پادشاه نگنجد به كشوري
(شاعرش را نميشناسم)

مهدی جان به حق مادرت زهرا بیا
لایک نمیخواهم فقط یه دعای فرج منو مهمون کن برای ظهور آقا امام زمان(عج)

قطعه گمشده ای از پر پرواز کم است
یازده بار شمردیم و یکی باز کم است
این همه آب جاریست نه اقیانوس است
عرق شرم زمین است که سرباز کم است

یک روز به هیبت سحر می آید
با سوز دل و دیده ی تر می آید
یک روز به انتقام هفتادو دو شمس
با سیصد و سیزده قمر می آید

باز هم غروبِ جمعه شد آقا نیامدی

باقر العلوم ﴿ علیہ‌السلام ﴾ :
وقٺی قائمِ ما (اهل بیٺ) قیام کرد
دسٺِ خود را بر روی سرِ بندگان قرار می دهد
بہ برکتِ آن ، عقل ها و اندیشہ ها از پراکندگی نجاٺ پیدا کرده
و فهمِ آنها کامل می گردد .
منبع : [ الکافي ، ج۱ ، ص۲۵ ]