*دیالوگهای اول شخص غایب با خدا*
من:(4-5سال پیش)خدایا راههای رسیدن به تو خیلی زیاده.من از هر راهی که میرم خیلی شلوغه.یه راهی میخوام که هیچکس توش نباشه فقط خودم باشم و خودت.هست؟؟
خدا:همیشه انحصار طلب بودی سحر.بله هست.اما مطمئن نیستم بتونی....
من:میتونم خدا.قول میدم بهت.تو فقط راهو نشونم بده.
خدا:دو راهه که به ندرت کسی ازش میگذره یکی راه اندوه.اندوه سخت وسنگین.یکی راه شادی.شادی سخت وسنگین.
من:...(کلی فکر)
خدا:کمتر کسی تلخی محض و شیرینی ناب رو تاب میاره.چون هردو سخت و سنگینن.حالا تو کدوم رو میپسندی عزیزم؟؟
من:من تلخی اندوه رو میخوام.
خدا:مطمئنی سحر؟؟
من:آره میخوام به هر قیمتی شده بهت برسم.
خدا:(همین دیروز)تو که میگفتی طاقتشو داری؟؟
من:هنوزم میگم.اگه این سختی ها منو به تو نزدیکتر کنه طاقتشو دارم.
خدا:(درحالیکه منو محکم تو بغلش فشار میده)دوستت دارم سحرم.
لایک=دووم بیار دختر!

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(