خیلی سخته بری دانشگاه حراست صدات کنه...
طبق معمول میری.میبینی تمام اتاد ها نشستن...انگار منتظر تو...
نگران میشی...یکی از استاد هات میپرسه حرفایی که درباره تو میزنن راسته؟
چشمات پر میشه و میگی چه حرفایی...؟؟؟؟
میگن:بچه ها میگن مریضی.مشکل جسمی داری...
چشمات پرتر میشه و سرتو میندازی پایین...
میبینی همه سرشون پایینه...
صدای هق هق تو که داره سکوتو میشکنه...
باز میگن:تو که از بهترین ها بودی درست که عالیه.چرا تاحالا چیزی نگفتی...
نمیتونی چیزی بگی...
معذرت خواهی میکنی میای بیرون...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(