چه رسم جالبیست...
محبتت را میگذارند پای احتیاجت...
صداقتت را پای سادگیت...
سکوتت را پای نفهمیت!نگرانیت را پای تنهایی ات...
و وفاداری ات را پای بی کسی ات.
و آنقدر تکرار میکنند که باورت میشود "تنها" و "بی کس" و "محتاجی"...
خدایا دلم گرفته از این آدما...آدمایی که نمیبینن حالت خوش نیست...نمیتونن بفهمنت...خودت بهشون میگی حالم خوش نیست...ولی اصلا نمیفهمنت چه برسه به اینکه بخوان کمکت کنن و آرومت کنن...
خدا این آدما منو خسته کردن. . .دیگه. . .
یا الله...