از باغ میبرند چراغانیت کنند
,تا کاج جشنهای زمستانیت کنند
,پوشاندهاند صبح تو را ابرهای تار,
تنها به این بهانه که بارانیت کنند
,یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند ,
این بار میبرند تا که زندانیت کنند,
ای گل گمان مکن به شب جشن میروی,
شاید به خاک مرده ای ارزانیت کنند
,یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست,
از نقطه ای بترس که شیطانیت کنند
,آب طلب نکرده همیشه مراد نیست,
گاهی بهانه ایست که قربانیت کنند...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(