در تفسير «الدرّ المنثور، ج 2» مي خوانيم که مردى خدمت پيامبر(ص) آمد و عرض كرد: اى رسول خدا! شما را از خودم و از فرزندانم بيشتر دوست دارم. وقتى در خانه به يادتان ميافتم، طاقت نميآورم مگر آن كه بيايم و شما را ببينم. وقتى به ياد مردن خودم و شما ميافتم، ميدانم كه هر گاه شما وارد بهشت شوى در كنار پيامبران جاى ميگيري و من اگر به بهشت روم ميترسم شما را نبينم.
پيامبر(ص) در جواب او چيزي نگفت تا آن كه جبرئيل با اين آيه فرو رسيد:
وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفيقاً(سوره نساء، آيه 69)؛
و هر کسي که از خدا و پيامبر اطاعت كند،(در روز رستاخيز) همنشين كسانى (همچون) پيامبران و صدّيقان و شهدا و صالحان خواهد بود كه خدا، نعمت خود را بر آنان تمام كرده است؛ و آنها همدم و رفيق خوبى هستند.
