یادمه چهار سال پیش این موقع ها منم داشتم برا کنکور درس میخوندم و
ماهان عزیزم برای امون هاش....
یادمه براش ایمیل درست کردم....
.
.
.
.
.
یه هفته قبل از اینکه همه بفهمن من مریضیم چیه(خودم فهمیده بودم) داداشمو بردم بیرون...
فقط قدم زدم و دستاشو گرفتم.
یه حس مبهمی بهم میگفت که تنهام میذارن
دلشون بام تنگ نمیشه...
فقط یه بار دیگه میخوام زمان برگرده عقب تا چشای همه زل بزنم و بگم سجاد مقصر نیست....
من بودم که دوسش داشتم...
اون تنهام گذاشت نه تنها اون همتون....
ولی کاش بدونن با زندگی کنار من...
کسی مریض نمیشه....

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(