اولین روز بارانی را به یاد داری؟ غافلگیرشدیم.... چترنداشیم... خندیدیم وبه شالاپ شلوپ های گل الود عشق ورزیدیم... دومین روز بارانی را چطور؟ پیش بینیش را میکردی... چتراورده بودی.. من غافلگیر شدم... سعی میکردی من خیس نشوم و شانه ی سمت چپ توکاملاخیس بود.. سومین روز را چطور؟گفتی سرت درد میکند وحوصله ی سرماخوردن نداشتی. چترکاملابالای سرخودت بود وشانه ی سمت راست من خیس..... وچندروز پیش را چطور؟به خاطر داری که بایک چتراضافه امده بودی ومجبوربودیم برای اینکه پین های چرمان در چش و چارمان نرود دو قدم دورتر از هم قدم بزنیم؟ فردا یگر برای قدم زدن نمی ایم.... تنها برو..........

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(