(اونموقه ها که عضو نبودم)خیلی احساس تنهایی میکردم.یه روز تصمیم گرفتم که عضو بشم تا منم بنویسم و ازتنهایی در بیام...عضو شدم...اما....
من توی زندگیم هیچوقت نتونستم احساساتمو منتقل کنم.گفتم نوشتنش شاید راحت تر باشه.اما انگاری قسمت نیس.هرچی مینویسم یا جوابی نمیگیرم یا تایید نمیشه.تقصیر کسی نیست.نوشتنو بلد نیستم....ساده میگم مشکلاتمو به دل نمیشینه...
برام دعا کنید بتونم ظاهرمو حفظ کنم آخه من تنهای تنهااااااااامممممممم

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(