تن خاکی من اینجا همان جایی است که
گفته اند ماازخاکیمو به خاکی�
اری به انتها رسیده ا�
دیگر بارت رابرزمین بگذار ای روح خسته
اینجا انتهای ادمیت است
جایی که عشق را به سکه فروختند
نفرت را به جان خریدن و
خیانت راهدیه دادند به هم.................
اشک یگانه کالای پذیرایی
واین منم هم اکنون مقابل یک لشکر تنهایی
پیاده وسربرهنه چاره ای جز تسلیم ندار�
آری جسم خاکیم اینجا زمین است
به باران بگو توراکه میگفتند نیا زمین جای قشنگی نیست.....
من رفتم ودیدم زمین خیانت سراست
(دلنوشته ی خودم بعد3ماه اولین بار خواست یه چیزی دوباره بگم)

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(