سلام به همتون که انقده با احساس و مهربونید
من شاید 3-4 روزه که اومدم اینجا و کم وبیش با شما ها و داستاناتون آشنا شد�
با اینکه وقتی پستاتونو میخونم از اول تا آخرش گریه می کنم فقط ولی خدارو هزار بار شکر می کن�
چون تا قبل این فک میکردم من تنهاترین و بدخن ترین آدم دنیا�
(تنهایی و بدبختی ینی اینکه اونی که عاشقشی تنهات بذاره و تورو نخواد)
من داستان رها 21 و طاها ولابستر و مهدی %100مخ و D$D$Dرو دنبال کردم ولی آخرشم همشونو قاتی کرد�
(ازبس که داخونم)،ولی همتون رو درک میکن�
ولی عاشق احساسات وحرفای قشنگ D$D$D ام،(اسمشم نمیدونم،فک کنم کیان).کلا مثل من میمونی وحشتناااااک
ولی با همه اینا حس می کنم من هنوزم با همتون فرق دار�
من بدبخت تریییینم

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(