" ویـــژه مـــســـیـــحـــا "
یـــه هـــفـــتـــه مــیـــشـــد گـــوشـــیـــش روشـــن بــود ولـــی بـــی دلــیـــل جــواب نــمـــیـــداد
از مـــن اصـــرار و پــیـــامــو زنـــگ ولـــی تـــنـــهـــا جــوابـــی کــــه مـــیـــداد ایـــن بـــود کـــه
بـــبـــیـــن حـــوصـــلـــه نـــدارم ولـــم کـــن......
اخـــه حـــنـــای منـــو ایـــن حـــرفـــا؟؟؟؟ شـــکککک کـــردمــــ بـــهـــش ؟؟؟
قـــســـمــش دادم مخـــشــو زدم بـــه زور بـــه حــــرف اومـــد... مــیدونــیـــد کـــی بــود و چــی گــفــت؟؟؟
دخـــتــر دایــیــش بــود.....
گــفـــت : حــنــا خــیــلی وقـــت بــود قـــلــبــش نـــاراحـــتـــه دیـــروزعـــمــلــش کـــردن بـــیــمــارســــــتــان مــیــلاد...
(( تـــا شـــنـــیــدم انـــگـــار یـــه پـــارچ آب یـــخ ریـــخــتــن رو ســـرم.... داغــون شــــدم...))
مـــن : مممممــریــــض بــوده!!!! عـــعععمــلــش کــردن؟؟؟؟ چـــی داری مـــیـگـی؟خــودش کــجــاست؟؟
اصــلا گــوشــیــش دســت تـــو چــیــکــار مــیــکــنه؟؟؟؟
(( اول قـــَـســَـمـَـم داد کــه بــهــش چــیــزی نــگــم بـــعد .....))
گـــفـــت : بـــهــت نــگــفـــتــه تــا نـــاراحــتــت نـــکـــنــه... گــوشــیــشــم داده دســت مــن کـــه
مــثــلا جــای اون بــهــت اس بــدم شــک نــگــنــی،، امـــشــب گــوشــی رو مــیــرســونــم بـــهــش
قــَـســَمـِــت یـــادتـــ نـــره....
//////// شـــــبــــــ /////////
نـَـــفـَـــسـَـم : شـــلام عـــزیــزم خـــوفـــی ؟ خــبــری نــی ازت بــا وفـــا؟؟؟؟
مـــن فــقــط گــریـــه کـــردم،،،،فــهـــمـــیـــد ... خــیـــلــی فــداکــار و دوســـت داشــتــنــی بـــود...
(( ایـــشـــاا... کـــه دخــتــر دایــیــش رضــوان خــانــم حــلالـــم کـــنـــه..... ))
لــایــک = مـــرامـــ کـُـــشــِـت کـــرد مــســیــحــا .....

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(