#دلتنگی

گیرم که سَر میشود هر لحظه ام با یاد تو
تو از برای چه بر خیالِ من قَدم ها میزنی؟
گیرم که خواب میروم با دیدن چَشمانِ تو
تو از برای چه چنین زیبا آفریدن شدی؟
گیرم که من غرق میشوم در رویا با نازِ صدات
تو یار غایب از برای چه دلِ ما میبری؟
گیرم که شدم آلوده ی یک عشق بی فرجام من
تو از برای چه چنین علت ِ ماجرا شدی؟
گیرم که من روشن کنم چراغ شعر با نام تو
تو شاعر نَدانش جنابِ دیوانه را تا خوانده ای
《《《کم》》》

فراموشیِ تو در بساط کار ما اینگونه باشد
مُرده باشم،مُرده باشد دنیا،مُرده باشند همه، شاید
《《《کم》》》

تنها مزیت تولدم اینه که هرسال یک عقب و جلو میشه ملت یک هفته تعطیل میشن ????
متولد ۱۴ خرداد???? به لحظات ملکوتی تولدم نزدیک میشویم

امروز  دگر شعر طولانیَم حوصله نیست
ای عشق با همین یک بیت حال من را دریاب
شنیدی این مثل را هرچه به دل افتد حتمی است؟
محقق باشد!جوون مرگی اندر دل تنهایم است...
《《《کم》》》

يهو ميبيني به يه جايي رسيدي تو زندگیت ،
که رفتن و کنار گذاشتن آدما دیگه ناراحتت نمیکنه .. ..

...اخرش دنیای نامردددد...
دست مادوتا رو از هم دیگه وا کرد....
مثل خوابی بودی انگار......
...یکی اومد منو از خوابت بیدار کرد.....
.❤
(هوروش بند_یه اشتباه)

بودنت در خواب ِمن حالِ غریبی دارد
چُنان شِکر که در چایِ شیرین دیده نیست
《《《کم》》》

مومنان وقت سحر مشغول نماز و دعا
منه آشفته هم دنبال بوی گیسوهای یار
《《《کم》》》

خوشا سیاست اَبروی تو که از چپ و راست
گرفته نصف جهان را بدون خونریزی...

<بوی تو می‌دهد آغوش خالی ا�
ای واقعیت عشق خیالی ام>
مست چشمان تو شد سنت شعرهای من
بیت و مصرع،شعر و غزل تو نشوند برای من
شعرهایم لبریز تو، شاعرش لیک ناکام
کز خیال در بَرَت،ناکام من شیرین کا�
《《《کم》》》

مدادِ سفیدِ رنگی ام!
همونقدر بیرنگ
چنان او خنثی
مانندش نخواستنی
آخرین مدادِ جعبه ی مداد رنگی ها
گوشه گیر و تنها
کم حرف و بی روح
ترکیبش با هر رنگ
فقط پُر رنگ را "کم"رنگ کند
《《《کم》》》

<میمیرم و تموم میشه این کابوس......>
قوتِ ما بسته شده زان سحرِ رفتنِ تو
کی شود افطار به چشمانِ تو این روزه ی ما
《《《کم》》》

برکه ای بودم خاموش....
آمدی و خروشان شدم چون رود....
رفتی و پرندگان بر خشکزارم گریه میکنند!!!!
هنوز هم باورت دارم!!!
گفتی: کاری میکنم که پرندگان آسمان به حالت گریه کنند!

خیلیا دلخور که میشن ،
به زبون نمیارن ولي تغییر میکنن ،
کم میخندن ،
کوتاه حرف میزنن ،
بي توجهي ميكنن ،
ميريزن تو خودشون ،
اينا زود به مرز جنون ميرسن .. ..

اندیشه ام بیمار توست ،درمان نمیدانم من
آلزایمری هم گَر شود فایل تو اجرا میشود
قلبم همه بی حس شده ،نبضش نمیگیرم من
خالی ز خون هم باشد عشقِ تو حاضر میشود
گوشم همه خالی شده، شنیدنی ندارم من
دنیا همه ساکت شوند ،سهراب در صدات جاری میشود
دستان من تنها و سرد،گرما بخشی ندارم من
گرمایِ خورشید هم با دستِ تو کم رو میشود
چشمانِ من در انتظار، کابوس ها دارم من
جهان همه چشم شود، چشم تو چاره میشود
 
《《《کم》》》

صبر کن ! شب تمام خواهد شد
بعد از این روزهای بی تابی
میروی توی غـــار مـــردمـــکــــش
مثل اصحاب کهف می خوابی ! 
~یاسر قنبرلو~

چُنانِ خورشیدِ غروب که میرسد به خط افق
از دور رِسَم به قُرب تو و نزدیک نیست
《《《کم》》》

رگبار بهاری شو
یکهو
بیخبر
طوفانی
بیا
بِشوی همه دلتنگی ها
آرام که شدی
بگذار
بیصدا
این عاشق ببیند تورا
《《《کم》》》

از این جا که من هستم ،
تا جایي كه چشم کار میکند ،
< تنهاییست > .. ..

چه شد شاعر شدی؟
ی شبی اومد که رفت
دوسالی گذشت که نگذشت
 دلی بُرد که دیگه نیاورد
 حسی داد که تکرار نداشت
دردی جا گذاشت که خدا برنداشت
نفسی حبس کرد که آزاد نشد
قلبی رو شکست که درمان نشد
چه شد شاعر شدی...
《《《کم》》》