<p>
ديشب دم دم هاي افطار تو روستاي زنجير بولاغ ،خانواده اي به اصرار
و التماس ما رو مهمون افطاري ساده خودشون كه خربزه و خرما بود كردند و وقتي گفتم نميشه مادر ما بايد الان به شما كمك برسوني�
گفت شما ما رو ياد كردين مگه ميشه افطار نكرده برگرديد!
ديگه اين كه از دستمون برمياد ..
و من ميخوام بدونم كي ميتونه تو اون لحظه جلو اشكش رو بگيره ؟!!!
نقل از یکی از کاربران داوطلب حاضر در منطقه زلزله زده :
تازه از راه رسیدم و باید دوباره برگردم. فقط حرفی راه گلویم را بسته،
می گویم و می روم: دلم می خواهد فریاد بزنم وقتی در یکی از روستاهای کاملا تخریب شده، مرد روستایی به من می گوید بمانید
و یک استکان چایی را مهمان ما باشید..هنوز در بدنمان جان داری�
که مهمان نوازی کنیم...!
اشك امانم نميدهد ..</p>

جمع‌بندی نهایی: همه مون
از اجداد بسیار دور مشترکی هستیم دیگه
پس همه باهم خواهر برادریم

اگر انقدر شجاع بودی
که شروع کردی و
انقدر قوی هستی
که داری ادامه میدی،
پس حتما انقدر
لیاقت داری که
به خواسته ات یا
حتی بهتر از اون برسی

اختلاف طبیعیه؛ همه جا هست. مدارا کنید. تحمل کنید.

این روزا حداقل با 2 چیز خیلی مشغولم
1 نقشه جهان
2 جی‌پی‌تی

‏یه دیالوگی بود تو سریال در چشم باد که میگفت: «دنیا دید من دقیقاً چه چیزایی رو دوس دارم، همونا رو ازم گرفت»
و خیلی از ما فقط یه‌نفرو دوس داشتیم، اما دنیا حتی به اون یه نفر هم رحم نکرد که ازمون نگیره :)))