بعضیا مث یه دندون خراب میمونن
بهشون نیاز داری ولی بودنشونم دردی رو دوا نمیکنه
میکنیشون میندازیشون دور ولی انگار یه تیکه از وجودتو کندی
دردشو میکشی
هرطور که شده باهر قرص و دعوا و بی حس کننده ای اروم میکنی خودتو
ولی بازم یه روزی یه جایی این درد لعنتی سر باز میکنه و کل وجودتو میگیره..
هیچ راه فراری هم نداره
همون موقعست که میفهمی جای خالی بعضی چیزا دیگه نه با خودشون پر میشه نه با هیچ چیزی مثل اون.. :)