تـــا دلـــم غـــافـــل از آقـــا مـــیــشــود
پــای مــن ســوی گــنـه وا مـــیــشــود
تـــا مــرا نــفـــســـم بـــه ذلــت مــیـکـشـد
مـــهــدی زهـــراخــجــالــت مـیــکــشــد
کـــار مـــن تـــنــهــا دل آزردن شـــده
کــار مـولـا خــون دل خـــوردن شــده
روز و شــب مـیـگـویـم بــه خــود بــا واهــمــه
مـــن چــه کــردم بـــا عـــزیـــز فــاطـــمــه
اللهم عجل لولیک الفرج

مهدی جان به حق مادرت زهرا بیا
لایک نمیخواهم فقط یه دعای فرج منو مهمون کن برای ظهور آقا امام زمان(عج)

قطعه گمشده ای از پر پرواز کم است
یازده بار شمردیم و یکی باز کم است
این همه آب جاریست نه اقیانوس است
عرق شرم زمین است که سرباز کم است

یک روز به هیبت سحر می آید
با سوز دل و دیده ی تر می آید
یک روز به انتقام هفتادو دو شمس
با سیصد و سیزده قمر می آید

باز هم غروبِ جمعه شد آقا نیامدی

باقر العلوم ﴿ علیہ‌السلام ﴾ :
وقٺی قائمِ ما (اهل بیٺ) قیام کرد
دسٺِ خود را بر روی سرِ بندگان قرار می دهد
بہ برکتِ آن ، عقل ها و اندیشہ ها از پراکندگی نجاٺ پیدا کرده
و فهمِ آنها کامل می گردد .
منبع : [ الکافي ، ج۱ ، ص۲۵ ]