کاش میشد حرفات رو از نگاهت بخونن
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﺁﺩﻡ ﺭﮐﯽ ﻫﺴﺘﻢ ، ﺣﺮﻓﻤﻮ ﻣﯿﺰﻧﻢ ﻭ ﻫﯿﭽﯽ ﺗﻮ ﺩﻟﻢ ﻧﻤﯿﻤﻮﻧﻪ ، ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺣﺮﻑ ﻣﯿﺰﺩﻡ ... ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ: ﺗﻮ ﺁﺩﻡ ﺭﮐﯽ ﻧﯿﺴﺘﯽ ، ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺩﻝ ﺍﺩﻣﺎ ﻣﯿﺘﺮﺳﯽ ...
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﯿﮕﻔﺖ ، ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺩﻝ ﺍﺩﻣﺎ ﻣﯿﺘﺮﺳﻢ ، ﺩﻟﻢ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﺩ ﺯﻝ ﺑﺰﻧﻢ ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎﺷﻮﻧﻮ ﺑﮕﻢ ﺭﻭ ﻣﻦ ﺣﺴﺎﺏ ﻧﮑﻦ ، ﺑﮕﻢ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ...ﺑﮕﻢ ﺑﺮﻭ ﻭﺍﺳﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﯾﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﯾﮕﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻦ ...
ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺩﺭﻭﻍ ﻫﻢ ﺑﮕﻢ ، ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪﻡ ﺣﺮﻑ ﻭ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﻢ ، ﺍﺯ ﺍﺳﻤﻮﻥ ﻭ ﺭﯾﺴﻤﻮﻥ ﺑﮕﻢ ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻔﻬﻤﻪ ...
ﺭﮎ ﺑﻮﺩﻥ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﻢ ﺧﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ ...
ﻭﻟﯽ ﺑﻌﻀﯽ ﻭﻗﺘﺎ ﮔﯿﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺗﻮﯼ ﯾﻪ ﺑﺮﺯﺥ ، ﯾﻪ ﺑﺮﺯﺥ ﮐﻪ ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﻟﺸﻮ ﺑﺸﮑﻮﻧﯽ ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﯽ ...
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﺕ ﺭﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﯽ ﻭ ﺑﺸﯽ ﺍﻭﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺍﺯﺕ ﻣﯿﺨﻮﺍﻥ ... .
ﺍﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺩ ﻣﯿﺮﺳﻪ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺨﻮﻧﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻫﻤﻪ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯿﺖ ﺭﮎ ﻣﯿﺸﯽ ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺎﺷﯽ...
ﮐﺎﺵ ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ ﺩﻝ ﻫﯿﭻ ﮐﺲی ﺭﻭ ﻧﺸﮑﺴﺖ...
ﮐﺎﺵ ﻣﯿﺸﺪ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﺭﮎ ﺑﻮﺩﻥ ﻧﺒﺎﺷﻪ. ..
ﮐﺎﺵ ﺍﺩﻣﺎ ﺧﻮﺩﺷﻮﻥ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻣﯿﺨﻮﻧﺪﻥ ﺍﻭﻧﯽ ﺭﻭ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻔﻬﻤﻦ...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(