قــرار بـــود بــرم بـبـیـنـمـش...قـبـلـش قــول دو تــا لــاک رو بــهـش داده بــود�
شـب قبـلـش تـا سـاعـت 9شــب ســر کــار....خــســتــه و کــوفــتــه...
بــا لــبــاس کــار دربــه در دنــبال یــه جــایی کــه بــشــه دوتــا لـــاک خــریــد....
بــالــاخــره پـیــدا کــردم...ســلــیــقــم خــیــلی خــاصــه...
نــیــم ســـاعــت طــول کــشــیــد تــا دوتــا لــاک بــراش پــیــدا کــنــم از بــیــن اون هــمــه
لــاک..فــروشـنــده ی خــانوم نـسـبـتـا جــووون کــه خـیـلـی از دسـم عـصـبـی شـده بــود...
بـا لــحن تــنـد اقــا بــهم مــشـخـصـاتـشـو بــدیــن تــا کـمـکــتـون کـنـم...
نــه خـانــوم...مـن خـودم بـاس انـتـخـاب کـنـم...باس بـه سـلـیـقـه مــن بــاشـه نــه شــمـا...
چقــد تو دلــش بـهـم فـُـش داد...هعییی...
فــرداش تــو کـافی شــاپ بـهـش گـفـت بـخـاطــر لــاکــا نــاراحـتــی..فـک مـیـکــرد یــاد�
رفـتـه...بــعـد چـن لـحـظــه زُل زدم تــو چـشــاش ...
دس کــردم تــو جـیـبــم دوتــا لــاک گــذاشـتـم رو مــیـز...
اون لــحـظــه خــنـدهــاشو بــا دنـیــا عـوض نـمـیـکــردم...دیــدنــی بــود...
امیــدوارم ایــن خــاطــرها از یـــادت بــره...چـون داره پـــدردل مــنــو درمــیــاره...
__________________________________________________________________
Mss Mah:
چو عاشق میشدم گفتم که بردم گوهر مقصود..ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد..
___________________________________________________________
اول شخص غایب..
سحر خانوم شاید ایراد کار اینجا باشه که اعتقادم به عشق و دوس داشتن بالاس...
میدونی واسه کسی که ی بار راهو اشتباه رفته بار دوباره اشتباه بره راه برگشتی وجود نداره..
وقتی ادم به دلش اعتماد کنه باس تاوان بده...مث من...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(