ای پـسـر آریـایــی!!
بـه تـمـسـخـر نـگـیـر دخـتـرکـان سـرزمـیـنـت را
کـه بـرای حـفـظ و پـاسـداشـت آنـهـا خـون هـای بـسـیـاری ریـخـتـه شـده اسـت.
و تـو امـروز ای فرزنـد کـورش بـه تـمـسـخـر مـیـگـیـری نـامـوسـت را
تـا لـحـظـه ای نـه چـنـدان نـاب خـنـده بـرلـبـان قـوم آریـایــی بـیـاوری؟
ای دخـتـر آریـایــی!!
قـدم هـایـت را سـنـگـیـن تـر بـردار
غـرور را در چـشـمـان خـود زنـده نـگـهـدار
حـفـظ کـن خـودت را از نـگـاه هـرزه آلـود
کـه ایـن سـرزمـیـن بـرای آسـایـش و سـربـلـنـدی تـو
پـسـران بـسـیـاری را فـدا کـرده اسـت.

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(