. مـن شــرمنـد�
ْ
واسـه وقتـایی کـه میت‍ـونستـم بـرم ولــى مـونـدم !
واسـه حـرفـایی کـه میتـونسـتم بـزنـم ولـی نـزدم کـه حــرمــت بمـونـه ...
واسـه حـرفـایـی کـه میتـونستـی نـزن‍ـی ولـی زدی...
ولـــی خــراب کـردی ...
تصـویـری کـه ازتـــ تـو ذهنــم بـود و
حسـی کـه تـو دلـم بـود و
حـرمـت صـادقـانـه مـونـدنمـو....
هــهـ ...
آره شــــرمنــدم ...
ْ
واسـه مـونـدنـم پـای کـسـی کـه فـقـط ادعـای دوسـت داشـتنمـو داشــت ...
واسـه رد کـردن و خـورد کـردن کسـایـی کـه تـو حسـرتـم مـونـدن....
خـودم خـواسـتم ...
تقـصـیـر مـن بـود !!!
گـلـه نـیسـت !!
کیـنـه نیـسـت !!!
عـقـده نیـسـت !!!
یـه اعتـرافـه ....
مــن... شــــــــرمنـــــدم...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(