تاول زده بود پاهای خیال اش
ذهنی که باران غ�
آب به آسیابش می ریخت
و آسمانش
تهی از خورشید امید بود...
ذهنی باردار واژه ها
که از آن ها
گرداب های گیج می زایید
و به سمت آینده
عطسه های یأس می زد...
...
و از کنار تخت
دست های لرزان مرد
میله ها را به دندان می گرفت
و فرشته ی بیکار مرگ
بر سینه اش
عشق را هجی می کرد...
از کتاب اشک های شاعرانه: فرامرز فرحمهر

دوستی با جنس مخالف هرگز و هیچوقت نمیتونه یه دوستی عادی باشه
وابستگی شدید احساسی و روحی و عاطفی به کسی که می دونی نمیخوای باهاش ازدواج کنی ولی اینم میخوای که تا همیشه باهاش دوست باشی ولی این وسط غریزه بیکار نمی شینه
مثل مواد مخدر که اولش میگن تفننیه ولی تهش میشه اعتیاد , این روابطم عاقبتی جز خیانت یا افسردگی و از هم پاشیدن خود آدم و خانواده نداره

تبــر بـه دوش به دنبـالِ خویـش میگـرد�
کـه بشکنـم مگـر ایـن "لاتِ" بـی سر و پـا را.
#محمدرضا طاهری

ما لُعبَتِگانیم و فلک لُعبَت‌باز
از روی حقیقتی نه از روی مَجاز
یک‌ چند درین بساط بازی کردی�
رفتیم به صندوقِ عدم یک‌یک باز.
#خیام

غم نیز چون شادی برای خود خدایی،عالمی دارد
نورِ سیاه و مبهمی دارد
پس زنده باشد مثلِ شادی غم.
#مهدی اخوان ثالث

آن نخلِ ناخَلَف که تبر شد ز ما نبود
ما را زمانه گر شکند ساز میشدیم.
#صائب تبریزی
آن نخلِ ناخَلَف که تبر شد گناهِ ماست
با هم رفیق گر شده بودیم او هم سه‌تار بود.
#هیچ