اوج احمقانه بودن این زندگی و هرج و مرج رو وقتی فهمیدم که بابای دوستم بخاطر تشخیص اشتباه ی پزشک از بیمارستان مرخص شد و شب تشنج کرد. و بخاطر دیر رسیدن آمبولانس ی خانواده بی سرپرست شد.
میدونم این پستو میخونی. میدونم سخته. ولی بخدا وقتشه برگردی به زندگی. خواهشا دوباره مثل قبل شو.
بیاید یکم وجدان کاری داشته باشیم. بقول خواننده ای که میگه: من کسی نیستم با این زخما دردم بگیره اما این اشکهارو کی میخواد گردن بگیره؟؟؟؟؟؟؟

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(