از مــن بــه شــمـا نــصــیــحــت رفـــقاااا...
اگـــه یــه روی عــاشــق شــدیــن...
تـا اسـمـش تـو شـنـاسـنـامــتــون نــیــومــده ...
نــه مـسـتـقـیـم بـه چـشـاش نـگــاه کـنـیـن...
نــه مـحــو خـنـده هـاش بــشــیــن...
چـون اگـه یــه روزی بـره و تـنـهـاتـون بـذاره مـکـافـاتــی داره شبـــای تنــهــایـی...
بــا دلـت نـمـیـتـونـی کـنـاربـیــای و قــانـعــش کنـــی...بــه هـیــچ قـیـمــتــی...
از مــا گــفـــتــن بـــود...
__________________________________________________
اخــه دل مــن ....دلــه ســـاده ی مــن...هععععی

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(