این دومین باریه ک امروز پست میذارم.انگار زده ب سرم.الان ساعت1شبه.مامانم رفته خونه بابابزرگم.منو بابام تنهاییم از ساعت7شب ک مامانم رفته تا الان هنوز ی کلمه هم با هم حرف نزدیم.بدجور تو فکرم....من میدونستم بابام رو اینکه دخترش با ی پسر ارتباط داشته باشه چقد حساسه.حالا اون پسر هر کی میخاد باشه.من هیچوقت با هیچ پسری نبودم...لازم نیس ادم همه چیو تجربه کنه وقتی میبینم دوستام یا حتی بچه های اینجا این راهو رفتن و تهش ضرر کردن خب چرا منم این راهو برم؟؟اشتباهم این بود ک فک میکردم دوست پسر دوست صمیمیم داداشمه!!مسخره اس واقعا....همینم باعث شد انقد بش نزدیک شم ک وقتی دختره پس کشید دست ب دامن من شه ک نذارم بره....خب اخه من چکار کنم وقتی طرف نمیخادت؟؟اخرشم همون داداش(!!!)وقتی دید ازم ابی گرم نمیشه هرچی خاست بارم کرد .....از اونورم ناراحتی بابام....خیلی بیشتر از حقم تاوان دادم.اون پسر دختره(ک البته دختره هنوزم دوستمه)همه چیو فراموش کردن ولی من هنو گیرم....ای خدااااا
داداش نیما:ی مهتا تو پستت دیدم اگ منظورت منم مچکرم ک دعام میکنی.

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(