*ازشما چه پنهون*
چندوقت پیش با یه دوستی گپ میزدیم جالب بود:
-میدونی سحر من زیاد نگران حال تو نیستم تو کارای زندگیتو میکنی..مقاله مینویسی دانشگاه میری..ورزش میکنی..انگیزه داری..اینا یعنی اوضاع خوبه هرچند میدونم اصل حالت چطوره...
+آره خب چون به شهاب قول دادم...
-خدا رحمتش کنه:(
+ممنونم..شده تو اوج عشق از یکی متنفر شی؟؟برای چند لحظه...
-نه..
+حس عجیبیه..
_آخه رفتنش دست خودش نبود که سحر:(
+چرا بود..من حدیثشو خوندم..اینکه مومن وقتی میخواد از دنیا بره جایگاهشو نشونش میدن تو بهشت...میگن اینجارو میخوای یا عشقهای زمینیت رو؟اگه زمینو انتخاب کنه برش میگردونن اگه نه...
-:(:(:(:(
+میدونی اون خیلی بی انصاف بود...من اصلا فرصت عاشقی پیدا نکردم ..همش اون عاشق بود...
_مهم اینه جاش الان خوبه مگه نه؟؟؟
+اوهووم....مهم خواست خداست....
_مهم خواست خداست....خوبه که انقد محکمی سحر!
+نباشم چیکار کنم؟؟هوم؟؟ادم وقتی بی چاره میشه تسلیم میشه!منم تسلیمم مقابل خدا..چون هیچی ندارم...ه ی چ ی
_سحر:(
+........

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(