*دیالوگهای اول شخص غایب با خدا*
من:خدایا میشه یه دیقه بیای اینجا؟کارت دارم.
خدا:جانم؟چی شده باز؟
من:میشه برش گردونی خدا؟؟
خدا:چیو؟؟؟؟
من:چیو نه.خودت میدونی دارم کیو میگم.من طاقتم تموم شده واقعا!
خدا:اون جاش امنه عزیزم.تو حواست به خودت باشه لطفا.
من:برش گردون خدااااااا لطفا.
خدا:گوش کن سحر!
کل نفس ذائقه الموت. . . .
انا لله و انا الیه راجعون. . . .

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(