وصيت نامه مرتضى پاشایی:
من رفتم و همه شما عزيزان دلمو به بزرگيه خودش سپرد�
واسم دعا كنيد و منو حلال كنيد
به جان تك تكتون با اينكه خداجونم بهم دستور رفتنو از خيلي قبلترها داده بود
ازش خواستم گردن خودم با هر درد و رنجو عذابي كه باشه
با جون دل قبول ميكنم فقط يكذره بيشتر بهم زمان بده تا
با شماها عشقبازي كنم بخدا ديگه جسم خستم امانمو بريد
و نتونستم بيشتر ازين در كنارتون بمونم اما مطمئن باشيد
یكذره كه استراحت كردمو خستگيم در رفت
از خودش اجازه ميگيرم كه زود زود مهمون قلب تك تكتون باشم.
دلم واستون تنگ ميشه اما تورو خدا براي ارامش روحم دعام كنيد
وهيچوقت بخاطر بردنم از خدا گله نكنيد
و منو جلوش سرافراز كنيد
مطمئن باشيد من پيش خودش اسوده و راحت�
و ملالي نيست جز دوري از شما عزيزان�
روحش شاد يادش گرامي

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(