دلگیــــــــــــــــــــــــــــــــــــرم...
از اونایـــــے که تو روزاے سخت زندگیـم تنـهام گذاشـــــتن...
از اونایـــــے که بجاے اینکه خوبـــــے هامو ببینن، دست روے نقطه ضعفام گذاشـــــتن...
از اونایـــــےکه همه سعیشون رو کردن که خرابـم کنن...
اونایـــــے که کل وقتشون رو گذاشـــــتن تا بد بودنـم رو به دیـگران ثابـت کنن...
از اونایـــــے که صدامو نشـــــنیدن, گریـه هامو نـدیـدن ,درددلامو نشـنیدن...
از اوناییـــــےکه منتظر زمین خوردنـم بودن تا بخنـدن...
از اونایـــــے که هرچـــــی داشتم رو کردم ولے ازم سیر شـــــدن...
از اونایـــــے که منو فقط واسه روزاے تنهاییشـــــون میخواسـتن...
از اونایـــــےکه هرکارے میکنم نمیتونن باورم کنـــــــن...
دلگیـــــرم از اونایـــــے که فقط اداے رفیق رو در مـیارن...
دلگیـــــرم از این شـــــهر سـرد...
دلگیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرم

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(